Deze column, geschreven door Floris van der Veen (ceo van LiveCom), werd eerder gepubliceerd in Telecommerce Magazine, het vaktijdschrift over klantcontact (30-06-2009).

Ik word met de dag bijdehanter. En, als ik zo vrij mag zijn, u ook. Elke dag weer zoeken we legio termen op, gooien we onze vakantiekiekjes directomundo op een online smoelenboek, maken we elke scheet met een klik wereldkundig en schurken we zo koortsachtig tegen elkaar aan dat de bezitter van minder dan 500 ‘connections’ wel de grootste Tokkie ever moet zijn.

En hoewel het nogal kan vermoeien, zijn we er trots op. Slimmer worden we er niet per se van, maar we weten wel steeds beter waar we mee bezig zijn. Niemand wordt op zijn woord meer geloofd; wij willen alles checken, en dat doen we. Blijk je onzin uit te kramen, dan krijg je je leugen keihard in je gezicht teruggekaatst.

Dat besef overviel me toen ik het onlangs verschenen boek van kunsthistoricus Willem Baars zat te lezen: Wie bepaalt de waarde van kunst? Hét boek voor wie zich in 2005 afvroeg waarom een haai op sterk water twaalf miljoen dollar waard was, en het antwoord vier jaar later nog steeds niet kent (Google, Facebook, Twitter en LinkedIn ten spijt).

‘Door de toenemende kennis van verzamelaars’, schrijft Baars, ‘zijn veilinghuizen en handelaren genoodzaakt hun strategieën te veranderen, en dat gaat bij deze conservatieve bedrijfstakken niet van harte.’ En wat maakt die verzamelaars tegenwoordig zo gewiekst? Internet. Internet zorgt dat zelfs ‘de van oudsher gesloten kunstmarkt’ niet meer in staat is ‘alle geheimen binnenskamers te houden’.

In de beginjaren van internet werd nog hard tegen deze ontwikkeling geknokt. Want ach, wat snapten die nouveaux riches van kunst? Inmiddels moét de kunstwereld meegaan: krijgt de klant geen inhoudelijker contact, dan koopt ie niet. Dus werden de veilinghuizen vernieuwden hun websites en mestten hun catalogi vet. Christie’s introduceerde de mogelijkheid om live en online te bieden, concurrent Sotheby’s ging een overeenkomst met eBay aan.

Het is een feit: internet heeft de kunstsector voorgoed veranderd. Geen recessie die daar meer wat kan aan doen. En gelukkig maar! De galeriehouders en ‘art advisors’, zo indrukwekkend met hun erudiete blikken en moeilijke woorden, komen er met alleen blabla-praatjes niet meer. Eén rake vraag – desnoods met hulp van Wikipedia – en je ziet de grond onder hun voeten wegschuiven.

What’s next? De zorgsector, zeg ik u! En daarover meer in de volgende column.